Sangit Ekbijanu Paperback
રાગ àªàª•બીજાનો, સૂર àªàª•બીજાનો, લય àªàª•બીજાનો, સંગીત àªàª•બીજાનà«àª‚ અને ધà«àªµàª¨àª¿ àªàª•બીજાનો... àªàª• સાથે પà«àª°àª—ટ થયેલા પાંચ પà«àª¸à«àª¤àª•ોનો આ સેટ મારી કોલમમાં લખાતા રહેલા વિચારોનà«àª‚ સંકલન છે. આ પાંચ પà«àª¸à«àª¤àª•à«‹ સાથે ‘àªàª•બીજાને.....’ શà«àª°à«‡àª£à«€àª¨àª¾ અઢાર પà«àª¸à«àª¤àª•à«‹ પૂરા થયાં છે. આ પà«àª¸à«àª¤àª•à«‹ મેં નથી લખà«àª¯àª¾, પણ લગàªàª— રોજ અઢીસો વાચકોના મેઈલ આવે છે. àªàª®àª¨àª¾ જીવનની અંગત સમસà«àª¯àª¾ ઠપૂરા વિશà«àªµàª¾àª¸ સાથે દિલ ખોલીને મને લખે છે. અંગત સમસà«àª¯à«‹àª¨àª¾ હલ શોધવો ઠમારી આવડત નથી. મારી પોતાની સમસà«àª¯àª¾àª“ના ઉકેલ પણ કà«àª¯àª¾àª°à«‡àª• હà«àª‚ શોધી શકતી નથી, àªàªµà«àª‚ મારે પà«àª°àª¾àª®àª¾àª£àª¿àª•તાપૂરà«àªµàª• સà«àªµà«€àª•ારવà«àª‚ જોઈàª. àªàª• સારો રà«àª¡àª¾àª•à«àªŸàª° પોતે પોતાની સરà«àªœàª°à«€ સારી રીતે કરી શકે નહીં, ઠસà«àªµàªàª¾àªµàª¿àª• જ છે ને ? મારી જાતને રà«àª¡àª¾àª•à«àªŸàª° નથી કહેતી, પરંતૠમારી આસપાસની દà«àª¨àª¿àª¯àª¾àª¨à«‡ મેં બહૠનજીકથી જોઈઠછે, ઓળખી છે, સમજી અને સà«àªµà«€àª•ારી છે. પીડાના ઘૂંટડા આંસà«àª¨àª¾ ગà«àª²àª¾àª¸ સાથે ગળે ઉતારી દીધા છે...હà«àª‚ કોઈ સવાલોના જવાબ નથી શોધતી. સવાલો, પીડા, પà«àª°àª¶à«àª¨à«‹ અને અàªàª¾àªµ સાથે પણ સારી રીતે કેમ જીવી શકાય àªàª¨à«àª‚ જીપીàªàª¸ તૈયાર કરતી રહી છà«àª‚, હà«àª‚ ! બસ, આ પà«àª¸à«àª¤àª•à«‹ àªàªµàª¾ જ àªàª• જીપીàªàª¸àª¨à«‹ હિસà«àª¸à«‹ છે.
Mahetana Monghera Maheman Hardc
Aradhi Sadini Vachanyatra -2
Pratyusha Paperback
હà«àª‚ પણ માનવી કરતાં પશà«-પકà«àª·à«€àª“ને વધૠસારાં માનà«àª‚ છà«àª‚. પશà«-પકà«àª·à«€àª“ ચોરી કરતાં નથી. બળાતà«àª•ાર કરતાં નથી. ખૂન કરતાં નથી. બેનà«àª•à«‹ લૂંટતાં નથી. છેતરપિંડી કરતાં નથી. ઠતો બિચારાં àªà«‚ખ લાગે તà«àª¯àª¾àª°à«‡ જ તેમના કà«àª¦àª°àª¤à«€ સà«àªµàªàª¾àªµ પà«àª°àª®àª¾àª£à«‡ શિકાર કરે છે. પà«àª°àª¾àª£à«€àª“ આખા જગતના સતà«àª¯àª¾àª¨àª¾àª¶àª¨à«‹ કદી વિચાર કરતાં નથી. માનવી સહà«àª¥à«€ વધૠબà«àª¦à«àª§àª¿àª¶àª¾àª³à«€ અને સૌથી જટિલ પà«àª°àª¾àª£à«€ છે. àªàª£à«‡ àªàª¨à«€ બà«àª¦à«àª§àª¿àª¨à«‹ સદà«àªªàª¯à«‹àª— અને દà«àª°àªªàª¯à«‹àª— પણ કરà«àª¯à«‹ છે. આઈનà«àª¸à«àªŸàª¾àªˆàª¨à«‡ સાપેકà«àª·àª¤àª¾àª¨à«‹ સિદà«àª§àª¾àª‚ત આપà«àª¯à«‹ હતો બીજા માણસે àªàª¨à«€ થિયરી પરથી અણà«àª¬à«‹àª®à«àª¬ બનાવી દીધો. આ છે માનવી. અહીં પણ àªàªµàª¾ જ માનવીની સૂકà«àª·à«àª® કમજોરીઓની કે ખૂબીઓની કથાઓને ગà«àª°àª‚થસà«àª¥ કરવામાં આવી છે. આશા છે કે વાચકોને ગમશે.
Joonun
by Kamini Sanghvi (Author)
2015માં મારી પહેલી નવલકથા સેવન અવરà«àª¸ ‘ફૂલછાબ’ ટેનિકમાં પà«àª°àª•ાશિત થઈ હતી. તે પછી બૂમરેંગ નવલ ધારાવાહિક રૂપે ‘ચિતà«àª°àª²à«‡àª–ા’માં આવી જેણે મને અપાર લોકચાહના અપાવી. તે પછી આ તà«àª°à«€àªœà«€ નવલકથા છે, જે ‘ગà«àªœàª°àª¾àª¤àª®àª¿àª¤à«àª°â€™àª¨à«€ વિખà«àª¯àª¾àª¤ ‘સનà«àª¨àª¾àª°à«€â€™àªªà«‚રà«àª¤àª¿àª®àª¾àª‚ ધારાવાહિક રૂપે પà«àª°àª•ાશિત થઈ છે. તà«àª°àª£ વરà«àª·àª®àª¾àª‚ તà«àª°àª£ નવલકથા àªàª¨à«‡ હà«àª‚ મારી મહેનત અને લગનનà«àª‚ પરિણામ માનà«àª‚ છà«àª‚. મેં ધારà«àª¯à«àª‚ હતà«àª‚ તેવી જ સફળતા મને નવલકથા લખવામાં મળી રહી છે તેનો આનંદ છે. વાચકોના રિસà«àªªà«‹àª¨à«àª¸àª¨à«‡ કારણે જ લખવાનà«àª‚ ગમે છે. તેથી વાચક છે તો હà«àª‚ લખà«àª‚ છà«àª‚. માટે જાણà«àª¯àª¾ અજાણà«àª¯àª¾ સહૠવાચકોનો આàªàª¾àª°. નવલકથા લઈને ફરી જલદી મળીશà«àª‚....
Shraddha Ekbijani Paperback
આપણે જેટલી વાર કહીઠકે હà«àª‚ ખà«àª¶ છà«àª‚, મજામાં છà«àª‚, સà«àªµàª¸à«àª¥ છà«àª‚ – ઠદરેક વખતે આપણે ઠસાંàªàª³àªµàª¾ હોઈઠછીàª. સાંàªàª³à«‡àª²à«€ વાતમાં મનમાં રજિસà«àªŸàª° થાય છે. ઠરજિસà«àªŸà«àª°à«‡àª¶àª¨ સમયસમયાંતરે રિકોલ અને રિમાઈનà«àª¡ થાય છે. આ રિમાઈનà«àª¡àª°à«àª¸ કે રિકોલ થવાની પà«àª°àª•à«àª°àª¿àª¯àª¾ આપણને ખરાબ સમયમાં ‘પોàªàª¿àªŸàª¿àªµàª¿àªŸà«€â€™ તરીકે મદદ કરે છે.
Gharni Shobha
કમરૂ મોતિયાના માથે હાથ ફેરવવા લાગà«àª¯à«‹. બાજà«àª®àª¾àª‚ ઊàªà«‡àª²àª¾ પડોશીના હાથમાં બે આના બીજા મૂકતાં કહà«àª¯à«àªƒ ‘લો àªàª¾àªˆ, આ બે આના, આવતી કાલે સવારે આ મોતિયાને કાલા કંદોઈને તà«àª¯àª¾àª‚થી ગાંઠિયા અપાવી દેજો.’ અને મોતિયાને જાણે ખૂબ દà«àªƒàª– થતà«àª‚ હોય àªàª® ઠઊંહકારા કરવા લાગà«àª¯à«‹. પછી કમરૂ પોતાના હાથ-પગ ધોયા અને ખà«àª¦àª¾àª¨à«‡, હà«àª‚ મોટો બિàªàª¨à«‡àª¸àª®à«‡àª¨ થઈ જાઉં તો પાછળથી જેમ બીજાના બà«àª¦à«àª§àª¿ બગડી જાય છે àªàª® મારી બà«àª¦à«àª§àª¿àª¨à«‡ બગાડીને દેતા નહીં. ઓ પરવરદિગાર, આપના બંદા પર રહેમ રાખજો. હà«àª‚ કોઈ દી અનીતિને માગે પૈસા નહીં કમાઉં. કમરૂની બંદગી ચાલૠહતી તà«àª¯àª¾àª°à«‡ પેલો મોતિયો બહાર ઓસરીમાં બેસીને કમરૂની સામે ઊંચી ડોક રાખીને જોયા કરતો હતો. થોડા વખતમાં તો આસપાસના પડોશીને ખબર પડી ગઈ કે કમરૂ ગામ છોડીને જાય છે અને બધા કમરૂને તà«àª¯àª¾àª‚ àªà«‡àª—ા થયા. કમરૂ જેવો પà«àª°à«‡àª®àª¾àª³ આતà«àª®àª¾ ગામ છોડીને ચાલà«àª¯à«‹ જાય છે ઠજાણીને બધાને ખૂબ દà«àªƒàª– થયà«àª‚ કમરૂ બધાને કહેવા લાગà«àª¯à«‹àªƒ ‘બોલà«àª¯à«àª‚-ચાલà«àª¯à«àª‚ માફ કરજો. બધા મને દà«àªµàª¾ આપો કે હà«àª‚ મોટો બિàªàª¨à«‡àª¸àª®à«‡àª¨ થઈ જાઉં.’ પડોશીઓ સજળ નયને કમરૂને જોઈ રહà«àª¯àª¾.